Blog: Plassen in zee, paardenfobie en zwaar gewond tijdens mijn eerste reis met Maris Life

Blog: Win-win-situatie

Blog: Aftellen

Blog: Laat je kind maar in de steek!

Blog: een korte introductie

Blog: Plassen in zee, paardenfobie en zwaar gewond tijdens mijn eerste reis met Maris Life

Jullie hebben er lang op moeten wachten, maar hier is dan eindelijk weer een blog van mij. Waarom zo lang gewacht? Was de vakantie niet leuk? Is er weinig noemenswaardigs gebeurd in m’n leven? Durf ik niet meer, omdat ik te vaak word herkend op straat en kan ik met deze aandacht niet omgaan? Het antwoord op alle vragen is: “Nee”. Het is er gewoon niet van gekomen en laten we het daar maar op houden. Goed, dat betekent nu wel dat ik ga proberen zo’n 9 maanden van m’n leven samen te vatten in één verhaal. Weet je wat? Ik ga toch een poging wagen.

Vorige keer ben ik geëindigd vlak voordat we op vakantie naar Turkije zouden gaan, dus laat ik het verhaal daar oppakken.

Begin augustus gingen m’n zoontje en ik naar Marmaris, Turkije, via Marislife. M’n eerste echte vakantie sinds zo ongeveer 6 jaar en voor het eerst in m’n leven speciaal een vakantie voor een alleenstaande ouder met kind. Het begon eigenlijk al op Schiphol. We waren lekker op tijd en gingen al gauw naar de juiste plek op de pier. Daar aangekomen, zien we eigenlijk al snel een moeder alleen met haar zoon. Ik maak gelukkig niet zo heel moeilijk contact, dus al gauw raak je met elkaar aan de praat en inderdaad….. ook zij gingen met Marislife naar dezelfde accommodatie als wij. Het eerste contact was gelegd. In het vliegtuig kregen de kinderen een mooie rugzak met potloden en een kleurplaat, dus m’n zoontje vermaakte zich al prima. Ik genoot van de vlucht en vond het vooral spannend hoe het er zo allemaal aan toe zou gaan. Ga ik wel op vakantie met leuke mensen? Zitten er leuke vriendjes en/of vriendinnetjes voor m’n zoontje tussen? Kortom, het echte ontspannen was voor mij nog niet helemaal begonnen.

Eenmaal in Turkije aanbeland, gingen we met het gezelschap van Marislife in een busje naar de accommodatie toe. Ik merkte toen best wel bevooroordeeld te zijn, omdat je al heel snel kijkt en denkt: “Oh, dat is er zo een. Daar heb ik weinig mee.” of “Pffff, die wil maar al te graag opvallen, dus dat gaat botsen.” en ga zo maar verder. Toen we op onze eindbestemming kwamen, werden we meteen als groep ontvangen door onze reisleider met een drankje en hij vertelde ons de gang van zaken en de mogelijke excursies waar je je op in kon schrijven. Enigszins bevangen door de hitte was niet alle informatie tot mij gekomen en had ik vooral behoefte aan: naar de kamer gaan, uitpakken, opfrissen en een drankje doen. We zijn toen als groep even uit elkaar gegaan en we zouden elkaar weer buiten op een terras ontmoeten voor een gezamenlijk drankje en dus eigenlijk onze eerste echte kennismaking. Nou, de kinderen hadden geloof ik 30 seconden nodig en ze waren al gelijk samen aan het spelen, dus dat gaf mij meteen een goed gevoel. Ik weet nog goed dat m’n zoontje na 1 dag z’n moeder aan de lijn had en al direct vertelde over z’n beste vriend Tijn. Geweldig!

Als groep hadden we een lange tafel in het restaurant voor het ontbijt en het diner. Daar mocht en kon je zitten als je dat wilde, maar uiteraard moest niets. Ik heb daar zelf niet zo’n moeite mee, dus dat werd al snel de gewone gang van zaken. Wat mij wel opviel, was dat we na het eerste diner dan weer met z’n allen naar het terras buiten gingen voor een gezamenlijk drankje. Ikzelf had meteen het gevoel: “Eh, dat ga ik dus niet elke avond doen. Elke keer met dezelfde mensen daar zitten. Pfff, ik moet er niet aan denken.” Maar ja, uiteindelijk zat ik er wel elke avond, omdat het ontzettend gezellig was en je eigenlijk steeds met een ander sprak. Als ik heel eerlijk ben, zou ik misschien een aantal van m’n reisgenoten in het dagelijks leven voorbijlopen en/of denken dat het niet “mijn soort” mensen zijn. Wat dat dan ook zou mogen betekenen. Oftewel, de vooroordelen die je blijkbaar gewoon hebt waar ik in het busje ook al “last” van had. Ik weet zeker dat anderen wellicht precies hetzelfde over mij hebben gedacht. Maar wat blijkt? Stuk voor stuk fantastische mensen, met fantastische verhalen en heerlijke kinderen. Voor m’n gevoel heb ik daar echt vrienden gemaakt. Er heerste vooral het gevoel van: “Alles mag en niets moet, dus als iemand een keer lekker zelf op pad wilde gaan in plaats van zich verplicht voelen met de meerderheid iets te ondernemen dan deed je dat gewoon.” Ook hier kwam het dan toch weer vaak voor dat je toch gezamenlijk dingen ondernam, maar het feit dat je zelf kon bepalen wat je wilde doen, gaf gewoon een heerlijk, vrij gevoel.

Diegenen die m’n blog hebben gelezen over o.a. de Horse Safari zijn misschien benieuwd hoe dat avontuur is afgelopen. Nou, daar kan ik kort over zijn. Precies zoals ik had verwacht! Ik heb van begin tot eind met het zweet in m’n bilnaad gezeten. Ik wilde me niet laten kennen natuurlijk, maar ik heb angsten uit gestaan. Gewoon omdat ik die beesten niet vertrouw en niet onder controle heb. Ik had natuurlijk weer een paard die weer net even een andere route koos, maar gelukkig was er zeer veel begeleiding te voet en te paard, dus ik heb me wat dat betreft veilig gevoeld. Maar, ik had het mezelf al beloofd na m’n avontuur in de Belgische Ardennen en nu meen ik het echt: “Ik ga nooit meer paardrijden!” Voor geen goud. Het zit gewoon niet in m’n DNA.

Een andere excursie die me goed is bijgebleven, was de tocht op de piratenboot. Het was een grote boot in de stijl van ‘Pirates of the Caribbean’. Geweldig voor de kinderen en de ouders konden, op wat dansen in het schuim na, lekker chillen op het dek. We stopten een paar keer om even een verfrissende duik te nemen, want uiteraard was het weer fantastisch. Vlak voor de allereerste verfrissende duik ging ik even naar het toilet. Ik vroeg of m’n zoontje ook moest en hij zei: “Ja.” Wij met z’n tweeën naar het benedendek op zoek naar de wc. Gelukkig al snel gevonden, dus ik doe m’n ding. Tja, een boot met 150 personen (dit gok ik en ik ben daar niet zo heel goed in) die allemaal wel een keer naar de wc moeten en veel daarvan zijn kinderen, dus tja. Ik ken toiletten die iets frisser ruiken, maar ik vond het goed te doen. Mijn zoontje dus niet…… Ik was klaar en vroeg of hij ook was geweest en hij zei: ”Nee, pap. Ik hoefde toch niet.” Ik vroeg nog: “Weet je het zeker?” en uiteraard wist hij het zeker. Nou, wij zwemvesten aan en het water in. En ja, hoor….. Nog geen 5 min. later toen we lekker in wat ondiep water zaten, kwam ie: “Pap, ik moet heel nodig plassen.” “Nee, dat meen je niet!”, was wat ik dacht. Wat moet je dan? Dus ik zei tegen hem dat hij het dan maar in het water moest doen, maar dan wel even 5 meter verderop waar het rustig was. Hij zwemt die kant op, draait zich om, kijkt me aan, doet de vingertoppen van z’n middelvingers tegen de vingertoppen van z’n duimen alsof hij in een of andere Zen-houding zat en zong zachtjes tijdens het plassen: “Laat het los….. laat het gaan…..” oftewel, de Nederlandse versie van dat nummer uit de Disneyfilm ‘Frozen’. Tja, op zo’n moment kun je me achterin m’n keel kijken van het lachen. Wat een droge (eigenlijk natte) actie van die jongen en die blik er ook bij. Laten we zeggen dat de appel niet ver van de boom valt.

Tot slot nog een laatste verhaal over deze vakantie die wat mij betreft doorslaggevend is geweest in mijn keuze om dit jaar weer een vakantie speciaal voor alleenstaande ouders te doen. Op een van de laatste dagen hadden we aan het einde van de middag even lekker afgesproken met een paar van de groep bij het kleinere zwembad van de accommodatie. Dit zwembad zat eigenlijk aan het balkon van m’n kamer, dus lekker dichtbij. Een van de kinderen van de groep gleed uit bij de rand van het zwembad vlakbij een hekje en viel achterover op z’n rug. Gelukkig niet met z’n hoofd op de grond, maar de schrik zat er goed in, dus er vloeiden tranen. Ik was toevallig het dichtste bij, dus ik ga uit het zwembad om naar hem toe te gaan om te helpen met opstaan. Ik dacht nog: “Doe voorzichtig, want het kan wat glad zijn.”, dus ik liep rustig naar hem toe, maar op het moment dat ik hem wilde optillen en er blijkbaar teveel gewicht op een van m’n benen kwam, gleed ik ook uit. Heel zachtjes, op m’n kont en m’n rechterbeen ging de lucht in waarbij m’n voet tegen het hekje kwam. Niks aan de hand gelukkig, dus ik breng dat binkie naar z’n moeder en leg uit wat er was gebeurd. Daarna wilde ik weer gaan zwemmen, maar ik keek naar m’n voet en zag een druppeltje bloed tussen m’n “wijs- en middelteen” (heten ze zo?). Dat heb ik weer. Ik wilde even kijken waar het bloed precies vandaan kwam en trok de tenen uit elkaar. Dat was niet handig achteraf, want ik keek in het binnenste van m’n voet en toen begon het heftig te bloeden. Een van de mannen van de groep kwam naar me toe en zag de ernst van de situatie, dus die ging met me mee naar m’n kamer om een handdoek om m’n voet te doen. M’n zoontje werd direct door de andere ouders opgevangen (alsof we elkaar al jaren kenden), terwijl ik naar de dokter kon. Die verwees me door naar de polikliniek, dus de reisleider had gebeld en binnen 10 min. was er een ‘zorgtaxi’ die me naar de poli bracht. Gelukkig was daar een Nederlands sprekende dame en een verpleegkundige die de wond schoonmaakte en verbond. Ook zij schrok van de wond. “Dat moet weer gereconstrueerd worden, maar dat moet de specialist in het ziekenhuis doen.” zei ze. *slik* Ik heb weer wat. Ik heb ooit een onderzoek gelezen dat rossige mensen een lagere pijngrens hebben en dat hebben mannen al van nature, dus dat versterkt elkaar en ik zag m’n geest al dwalen. De zorgtaxi die er nog stond, bracht ons meteen naar de EHBO in het ziekenhuis en daar werd ik eigenlijk meteen geholpen. Om niet teveel smerige details te vertellen, vat ik het komende uur als volgt samen: 45 minuten met een arts en twee verpleegkundigen, 11 hechtingen en een apotheekbezoek later, kwamen we nog op tijd voor het diner aan bij de accommodatie. M’n zoontje was blij me te zien en ik hem natuurlijk ook, maar…….. hoe fijn is het dat je mensen leert kennen die gewoon op dit soort momenten jou de zorg voor je kind uit handen kunnen nemen, zodat jij je ding kunt doen?!?! Dat komt grotendeels door het concept van de vakantie. Anders blijf je toch met z’n tweetjes en moet je toevallig ook maar een ouder alleen met kind treffen wat dan ook nog moet klikken. Voor mij een echte “eye opener”.

Uiteraard hoop ik dit nooit meer op een vakantie te hoeven meemaken, maar het was zo ontzettend fijn en het maakte de situatie zoveel makkelijker om mee om te gaan. Daarom heb ik zonder enige twijfel dit jaar weer gekozen voor een alleenstaande ouder vakantie. Het feit dat je met gelijkgestemden bent en je nergens teveel of alleen voelt, is gewoon superfijn. Het echte vakantiegevoel dus!

Dit jaar gaan we met z’n tweetjes 8 dagen naar Ibiza. Mocht ik jou daar tegenkomen en je kind glijdt uit bij het zwembad, wees dan niet boos als ik een wat passieve houding aanneem en iemand anders laat helpen. Hahahahaha.

Iedereen succes toegewenst met het hopelijk uitzoeken van een vakantie, mocht dit nog niet zijn gebeurd en overweeg echt een keer een reis voor alleenstaande ouders als je alleen bent met je kind(eren). Het is totaal niet wat je vreest dat het is en het is eigenlijk alles wat je hoopt dat het is!

Goh, ik wilde 9 maanden inhalen, maar met deze blog heb ik er slechts 8 dagen van af kunnen halen. Ach, heb ik gelukkig nog wat voor een volgend blog.

Alvast een fijne vakantie toegewenst!

Groet,

Pascal

Naar boven

Blog: Win-win-situatie!

Volgende week is het dan zo ver. Na jaren ga ik weer op vakantie in het buitenland. Voor het eerst helemaal alleen met m’n zoontje op vakantie. Uiteraard hebben we er allebei ontzettend veel zin in, maar……… laat ik bij het begin beginnen.

Vanwege de scheiding nu ruim 5 jaar geleden is het er niet meer van gekomen om op vakantie te gaan. We gingen de afgelopen jaren vaak met z’n tweeën of samen met anderen, dagjes weg. Op zich prima, want de kinderen vermaken zich toch wel overal, maar je gunt je kind natuurlijk het allerbeste toe en dat is dan in je ogen als ouder een vakantie naar de zon, zee en het strand. Dat betekent in praktijk dat je niet in Nederland blijft, maar een mooi zonnig land uitzoekt. Zelf wilde ik graag vliegen, omdat dat voor mijn gevoel het ultieme begin is van een vakantie.

Eind februari ben ik op internet gaan zoeken naar een passende vakantie, waarbij je dan uiteraard probeert een mooie plek te vinden, zeer geschikt voor kinderen en het liefst met de beste prijs-kwaliteitverhouding. Na enig speurwerk ben ik uitgekomen bij een mooie accommodatie in Marmaris, Turkije, aangeboden door Marislife. Tja, een echte ‘single parent’-vakantie. Is dat wat voor mij? Ja, ik ben een alleenstaande ouder en ja, ik wil op vakantie. Een 1-op-1 match zou je zeggen, maar toch bekroop mij een raar gevoel.

Ondanks een zeer positieve ervaring van een van m’n beste vrienden zag ik het toch altijd als een soort verkapte manier van daten. Onder het mom van: “Hallo, ik ben Pascal, alleenstaande ouder en kom in het dagelijks leven niemand tegen, dus probeer ik het nu hier op vakantie. Wie wil me hebben?….. Alsjeblieeeeeeeeft.” Gelukkig kom ik in het dagelijks leven heus wel iemand tegen, hoor, maar je hebt meteen zo’n stempel op je voorhoofd als je op een ‘single parent’-vakantie gaat, vond ik.

Aan de andere kant herken ik ook dat het wel makkelijk is als je “soortgenoten” tegenkomt, omdat de kinderen dan lekker met elkaar kunnen spelen en je je handen dan zelf ook even vrij hebt. Mocht je dan gezelschap willen dan is die binnen handbereik te vinden. Een win-win-situatie dus eigenlijk. Ik heb er toen nog even kort over nagedacht en kwam tot de conclusie: “F*** it, gewoon doen!” Zo gezegd, zo gedaan.

Achteraf is het grappige wel, dat als je aan familie, vrienden, kennissen vertelt dat je op vakantie gaat speciaal voor alleenstaande ouders dat je dan meteen de reactie krijgt: “Oh, wat leuk! Misschien kom je nog iemand tegen!”……. voelt het toch weer als een verkapte vorm van daten, hahahahahaha.

Een aantal weken geleden ben ik me nog meer gaan verdiepen in de vakantie. Op de website van Marislife heb ik de filmpjes en foto’s bekeken en de verhalen van reizigers en informatie over de vakantie gelezen. Toen pas zag ik dat er een excursie was inbegrepen. Zo nieuwsgierig als ik ben, heb ik natuurlijk meteen even gekeken of er al wat te achterhalen was. Ja hoor, het staat er gewoon bij. *slik*… staat het daar nou echt?!?! Nog een keer kijken….. ik vrees het wel….. een Horse Safari. Ik kan me er nog niet heel veel bij voorstellen, maar dat komt vooral doordat het woord “Horse” mijn hersenen doen stoppen met verder nadenken.

Zet me in een ruimte met 150 man en laat me een presentatie van een paar uur geven, geen probleem. Hang m’n enkels in een tuig met een lang elastiek eraan en gooi me uit een bakje van 50 meter hoogte, geen probleem. Laat me snorkelen naast zusterhaaien (ok, ok, er zat wel een net tussen), geen probleem. Maar, ik…… ik op de rug van een paard…… en dan geen controle meer hebben over die 1 pk, terwijl ik normaal de controle over 120 pk heb, is toch een apart gevoel. Ik heb het er gewoon niet zo op en dat heeft deels te maken met m’n laatste ervaring nu zo’n kleine 20 jaar geleden, denk ik.

Ik zat met wat vrienden in een huisje in de Belgische Ardennen. In het reisgezelschap bevond zich één dame. Iedereen mocht een van de dagen invullen naar eigen inzicht. Zij koos voor een mooie tocht te paard door de bossen. Tja, vooruit dan maar. Wij met de auto naar een manage gereden en “gelukkig” was het mogelijk. Iedereen kreeg een paard toegewezen en natuurlijk kreeg ik, voor mijn gevoel althans, de grootste van het stel. Het paard en ik hadden oogcontact en toen wist het paard genoeg. Ik zag hem gewoon denken: “Hihihihihi, die heb ik helemaal onder controle.”

Daar was, bleek later, ook geen woord aan gelogen. In een mooie colonne van zo’n 8 paarden liep ik helemaal achterop. Soms stopte mijn paard om even lekker wat blaadjes van de bomen te eten. Er werd mij dan door de begeleiding opgedragen om even met m’n hak in z’n onderbuik een por te geven, zodat het paard weer door ging lopen, maar het paard had mij zo in z’n macht, dus ik had zelf zoiets van: “Als hij even wilt snacken, mag hij van mij snacken.” Dit ging nog een paar keer zo met als gevolg dat ik wat achter raakte met het paard. Blijkbaar liep het paard deze route vaker en wist hij wat er van hem werd verwacht, dus besloot hij geheel zelf het even op een sprintje te zetten om weer bij de rest te geraken.

Sindsdien ben ik me bewust hoe een skippybal zich moet voelen wanneer er met hem wordt gespeeld. Vlak daarna moesten we het bospad naar boven volgen, maar het paard van m’n vriend voor me besloot het andere pad dat naar beneden liep op te gaan. Die van mij er gewoon achteraan natuurlijk. Tja, daar stonden we dan stil. Een achteruit heb ik nog steeds niet gevonden op een paard dus wat nu? De vriend voor me was wat minder bang dan ik, dus hij besloot het paard de sporen te geven met als gevolg dat het paard i.p.v. het pad terug te volgen naar boven dwars door de bomen de steile heuvel omhoog liep in een rap tempo. En uiteraard……. die van mij volgde.

Na mijn leven voorbij te hebben zien flitsen, steeds onderbroken door takken tegen m’n hoofd en lijf, kwamen we dan toch enigszins heelhuids boven. Kort samengevat: ik heb zin in de Horse Safari! Papa zal zich natuurlijk niet laten kennen, want m’n zoontje vindt paarden geweldig, dus we klaren die klus wel, maar ik voorspel wat alcoholische versnaperingen na afloop om tot bedaren te komen. Goed, nog ruim een week te gaan en dan zitten we toch echt in het vliegtuig op weg naar onze vakantiebestemming.

Ik realiseer me voor het eerst hoeveel erbij komt kijken wat betreft de voorbereiding. Dit “besteedde” ik vroeger uit aan de moeder van m’n kind, maar nu ligt het volledig bij mij op het bordje en dat is ff wennen. Wat moet je allemaal meenemen en regelen van tevoren? Gelukkig was er daar de Facebook-groep die door Marislife speciaal is aangemaakt voor diegenen die naar Marmaris gaan. Daar kwamen opeens onderwerpen voorbij als: regelen visum, vaccinatie ja/nee, maar ook toestemming van de ex-partner dat het kind met je meegaat op vakantie.

Oeps, ik had nog wat huiswerk te doen, merkte ik. De afgelopen week ben ik begonnen met een todo-lijstje op te stellen. Gelukkig wilde m’n zoontje me helpen, dus hij heeft gisteren ook meegedacht en dat leverde een mooi resultaat op (zie foto). Ik weet zeker dat we een geweldige vakantie tegemoet gaan. Het lekker met je kind kunnen genieten van alles om je heen, maar ook gezellig in gesprek kunnen gaan met soortgenoten wanneer de kinderen zich laten vermaken door het animatieteam ter plekke, is iets waar ik heel erg naar uitkijk. Marmaris, here we come!

Groet, Pascal

20150728_105703.jpg

Naar boven

Blog: Aftellen!

Zo, de meivakantie zit er weer op en we zijn voorzichtig aan het aftellen voor de zomervakantie. Het mooie weer gaat zich hopelijk bijna laten zien, dus het wordt tijd voor veel buitenactiviteiten. Zo zijn we in de meivakantie naar autoraces gegaan op het circuitpark in Zandvoort. M’n zoontje is (net als elk ander jongetje op die leeftijd) helemaal gek van auto’s. Mooi om te zien hoe hij een auto als favoriete auto kiest en dan heel fanatiek loopt aan te moedigen. Sommige auto’s waren heel lawaaiig en dit keer hadden we geen oorbeschermers meegenomen. Gelukkig had ik een plan B in petto. Ik zette m’n zoontje op m’n schoot, vormden met m’n handen kommetjes en deed deze over z’n oren. “Hé papa, jij bent m’n koptelefoon!” Aangezien ik op deze manier z’n hoofd goed vasthield, kon ik hem ook alle kanten laten opgaan. Elke keer als een auto passeerde, slingerde ik z’n hoofd van rechts naar links om de auto te volgen. Dit leverde hilarische momenten op met z’n tweeën. Voor mij weer het bewijs dat je niet per se naar een pretpark met achtbanen hoeft, want dit is net zo leuk! Na de autoraces zijn we naar een kermis gegaan en daar heeft meneer z’n assortiment speelgoed weer uit kunnen breiden. Verder zijn we lekker gaan fietsen, tweemaal naar de bioscoop geweest en hebben we gevist.

We gingen namelijk bij een vriend van mij op bezoek die bij ons achter aan het vissen was. Hij zat er al ruim drie uur en had nog niks beet gehad. M’n zoontje gooit z’n hengel uit en binnen tien minuten haalt hij z’n eerst vis naar boven! Daarna ging m’n zoontje verder en haalt hij veel te vaak z’n dobber uit het water waarop die vriend van mij natuurlijk wil adviseren: “Je kunt hem beter wat langer in het water laten liggen anders zien de vissen dat het aas aan een draadje zit.” Nogmaals, een goed advies in mijn ogen. Echter, die vriend van mij kreeg het volgende antwoord voor z’n kiezen: “Nou, volgens mij weet ik van ons tweeën het beste hoe het moet, want ik heb er al eentje gevangen en jij na al die uren nog geen eentje, dus…..” Ik ging stuk.

Begin juni begint de avondvierdaagse weer bij ons. Mijn zoontje kijkt hier altijd heel erg naar uit. Waarom? Uiteraard omdat het leuk is met je klasgenootjes samen te lopen en te geinen. De ijsjes en/of het snoep onderweg helpen ook, maar vooral omdat hij dit altijd samen met z’n moeder en vader doet. De moeder van m’n kind en ik hebben gelukkig goed contact met elkaar en we proberen dan ook zoveel mogelijk samen te doen. Zo proberen we toch om bijzondere momenten, evenementen of andere belangrijke gebeurtenissen in zijn leven minimaal met z’n drieën mee te maken.

Om een beetje in de vakantiesfeer te blijven, is een van de mooiste voorbeelden die ik hiervan heb, zijn eerste keer vliegen. Vorig jaar (of het jaar daarvoor…… m’n geheugen is niet m’n sterkste punt) zouden zowel zijn moeder als ik in eerste instantie op vliegvakantie gaan met onze zoon. Maar ja, de ouder die als eerste op vakantie zou gaan, had dan de primeur van zijn eerste keer vliegen. Gelukkig hebben we hier een creatieve oplossing voor gevonden. Zowel z’n moeder als ik hebben vrijgenomen van ons werk en ik had de juf ingelicht en hij mocht een woensdagochtend van school missen.

’s Morgens reed ik naar het huis van z’n moeder en heb ik ze allebei opgehaald onder het mom dat ik ze naar school zou brengen. Al gauw gingen we natuurlijk een hele andere kant op, maar ik zei dat ik even langs m’n werk moest. Ik werk namelijk in de buurt van Schiphol, dus op die manier konden we ‘save’ die kant op rijden. Toen kwam ik natuurlijk op het zogenaamde spontane idee om maar wat later op school te arriveren en eerst maar even naar wat vliegtuigen te kijken. M’n zoontje vond dat natuurlijk een goed idee. We hebben de auto bij m’n werk geparkeerd, hebben de bus naar Schiphol gepakt en zijn vervolgens naar de vertrekhal gelopen. Volgens mij begon m’n zoontje toen wel wat te vermoeden.

Na wat te drinken hebben gekocht, hebben we het toen maar verteld. ‘Lieverd, omdat mama en papa allebei de eerste keer vliegen met je mee willen maken, gaan we vandaag met z’n drieën even een dagje naar Milaan.” Dat vond hij natuurlijk geweldig. Op de heenreis zat mama naast hem. Hij heeft tijdens het opstijgen toch wel even haar hand gepakt en fijngeknepen. Na het heerlijke Italiaanse zonnetje te hebben gevoeld, vertrokken we een aantal uren later weer met hetzelfde vliegtuig terug naar Amsterdam. Nu mocht ik naast hem zitten. Vlak voor het opstijgen, pakte ik zijn handje vast om hem natuurlijk weer te steunen tijdens het geweld van de motoren en het loskomen van het asfalt, maar dat hoefde niet van hem. “Laat maar los, pap. Dit is toch al de tweede keer dat ik vlieg, dus ik weet precies wat er gaat gebeuren, hoor.” I rest my case. Uiteindelijk zijn zowel zijn moeder als ik niet op (een vlieg)vakantie gegaan.

In mijn introductieblog meldde ik al dat ik eindelijk sinds jaren weer op vakantie kan. Ik ga alleen met m’n zoontje naar Turkije. In eerste instantie was dit met Corendon, maar gezien mijn (ongeveer) maandelijkse bijdrage bij Marislife is deze vakantie omgeboekt naar een echte Marislife-vakantie oftewel een vakantie voor alleenstaande ouders met een of meerdere kinderen. Over een paar maanden ben ik dan ook eindelijk ervaringsdeskundige. Het wordt mijn eerste ‘single parent’-trip en dat vind ik best spannend, maar daar schrijf ik de volgende keer wel over.

Groet,

Pascal

Naar boven

Blog: Laat je kind maar in de steek!


Elke leeftijd van een kind heeft z’n charmes. In het allereerste jaar zijn ze volledig afhankelijk van je. Als ze eenmaal kunnen lopen dan begint de ontdekkingsfase. Daarna begint het praten gevolgd door steeds meer dingen zelf willen en kunnen doen. Als ze nog ouder worden dan beginnen ze een eigen persoonlijkheid te krijgen met alle positieve en negatieve eigenschappen van dien. Ik weet nog goed dat mijn zoontje op een gegeven moment de lengte had om zelf z’n drinken uit de koelkast te pakken, maar ook de leeftijd om zelf kleren uit te zoeken en aan te trekken. Als ouder ben je natuurlijk hartstikke trots, maar dat hele gevoel bij jezelf dat ze afhankelijk van je zijn, begint langzaam af te brokkelen tot naar een nulpunt toe. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op een gegeven moment aan m’n zoontje vroeg, nadat hij weer iets zelf had gedaan waarvan ik nog niet wist dat hij dat kon, “Kun je dat nu ook al zelf?! Waar heb je je vader überhaupt nog voor nodig?” Op dat moment nam hij een denkhouding aan en kwam met het volgende antwoord: “Alleen nog voor koken en strijken, pap.” Dat zijn wel de momenten dat je je realiseert dat het allemaal erg hard gaat.

Zo ook een paar weken geleden….. Ik kreeg van Corendon/Maris Life de kans om een nieuwe wintersportbestemming van ze uit te proberen. Ik zou dan om maandagochtend 06:10 uur met het vliegtuig naar Bulgarije vertrekken om vervolgens dinsdagochtend rond 00:30 uur weer op Schiphol te landen. Aangezien het “mijn” weekend was voorafgaande aan deze trip, sliep mijn zoontje dan zondagavond bij zijn moeder i.p.v. bij mij. Ik moest natuurlijk al rond 04:30 uur op Schiphol zijn en kan dan onmogelijk m’n zoontje naar school brengen. Daar zat ik dan zondagochtend met m’n zoontje aan het ontbijt. “Mannetje van me, je slaapt vanavond een extra nachtje bij mama en zij brengt je morgenochtend dan ook naar school.” “Maar waarom, papa? Dit hele weekend zou ik toch bij jou zijn?” ”Dat klopt, maar papa moet morgenochtend heel vroeg vliegen naar Bulgarije om daar een dagje te mogen skiën.” Heel even, maar dan ook heel even was het stil en toen kwamen de volgende woorden: “Nou, lekker dan. Laat je kind maar in de steek!” Als gescheiden ouder voel je je altijd al een beetje schuldig over de situatie die is ontstaan, maar op zo’n moment, na zo’n uitspraak, al helemaal! Normaal gesproken, heb ik altijd wel een vlotte reactie, maar nu was ik sprakeloos…… En wat zegt, meneer? “Nee hoor, papa. Grapje.” M’n gevoel ging naar uitersten. Aan de ene kant was ik geraakt door z’n uitspraak, aan de andere kant was ik boos dat hij me zo in de maling nam en tot slot kon ik een kleine glimlach toch niet onderdrukken. M’n zoontje zag me blijkbaar worstelen met deze gedachten en gaf me een knuffel en vroeg of ik ging kijken of het skigebied iets voor ons zou kunnen zijn om heen te gaan. En ik zei volmondig: “Ja!”

Nou, daar zat ik dan op de maandagochtend 04:30 uur op Schiphol. Precies op tijd vertrokken we met het vliegtuig naar luchthaven Plovdiv (dit werd al heel snel ‘plofkip’ genoemd) in Bulgarije. Daar aangekomen, werden we ontvangen door een erehaag van water. Oftewel, twee grote brandweerwagens spoten met een boog aan elke kant van het vliegtuig water over ons heen, om ons welkom te heten. Of, zoals onze vrouwelijke piloot zei: “We halen het vliegtuig even door de wasstraat.” Na een busrit kwamen we dan aan op de plaats van bestemming. Al ons materiaal lag al klaar. Ik gaf mijn nummer aan een jongen en hij pakte braaf mijn spullen. Ik vond wel dat hij een bekend gezicht had, maar ik kon het niet helemaal plaatsen, totdat ik iemand achter mij hoorde zeggen: “Hé, dat is Koen Verweij, die Olympisch schaatskampioen!” Nadat ik m’n spullen had gepast, ben ik de berg op gegaan en ik ben als een malle van 12:00 – 17:00 uur gaan skiën. Het skigebied is niet zo groot zoals ik dat ben gewend in Oostenrijk of Frankrijk, maar groot genoeg voor mij. Vooral de kwaliteit en de breedte van de pistes verbaasden mij positief. Het voordeel van een niet al te groot gebied is uiteraard dat het overzichtelijk is en het in mijn ogen ideaal geschikt is om met mijn zoontje heen te gaan. Na de fijne afdalingen werden we getrakteerd op een heerlijke BBQ onder het genot van echte Hollandse après-ski-muziek. Voldaan en uitgeput in de bus terug en na een heerlijke terugvlucht lag is ’s nachts weer in mijn bedje. Ok, ik heb m’n kind dan even in de steek gelaten, maar ik weet zeker dat als ik hem hier volgend jaar mee naartoe neem, hij dat begrijpt!

Groet,

Pascal

P.S. Hierbij nog het filmpje wat gemaakt is door Corendon zodat je een betere sfeer impressie hebt!

Naar boven

Blog: een korte introductie

Mijn naam is Pascal en ik ben 38 jaar en ik heb een zoontje van 7 jaar. Vijf jaar geleden ben ik gescheiden en heb gelukkig co-ouderschap wat inhoudt dat ik mijn zoontje iets minder dan de helft van de tijd bij me heb. Ik zou ook niet minder willen! De scheiding heeft de afgelopen jaren voor een financiële uitdaging gezorgd, maar inmiddels ben ik weer op het niveau dat op vakantie gaan weer tot de mogelijkheden behoort.

De afgelopen jaren ben ik met mijn zoontje steeds dagjes weg gegaan en/of heb ik vrienden bezocht op hun vakantiebestemming in Nederland en bleven we daar ook een nachtje slapen. Uiteraard is dat niet helemaal zoals ik het wil, maar ik ben er wel achter gekomen dat het voor mijn zoontje eigenlijk niet uitmaakt. Ik merk dat ik er als ouder meer moeite mee heb dat ik niet op vliegvakantie naar het buitenland kan gaan dan mijn kind. Het is een soort ideaal beeld geworden en zelfs een missie om samen met m’n kind dan eindelijk eens naar het buitenland te kunnen gaan.

Dit punt zou ik vorig jaar hebben bereikt, maar door wat tegenvallers op financieel gebied (leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker!) bleef het vorig jaar beperkt tot twee dagen naar een pretpark in Duitsland incl. een overnachting. Ik baalde hier natuurlijk enorm van, omdat ik al jaren die wortel zelf voor m’n neus hang dat we bijna met het vliegtuig naar het buitenland kunnen, maar steeds kwam die wortel maar niet dichterbij. Juist vorig jaar werd mij duidelijk dat mijn zoontje wel degelijk het gevoel had dat hij naar het buitenland op vakantie was geweest. Ook al waren het maar twee dagen. Voor hem was het vakantie en hij heeft ervan genoten! Hoe gaaf is het wel niet om in een luxe hotelkamer samen met papa in het grote bed te slapen en ’s morgens aan het ontbijt alles te mogen kiezen wat je hebben wilt om er dan ook nog eens achter te komen dat ze de cornflakes hebben die hij zelf ook altijd eet als hij bij mij is.

Dit jaar is het dan eindelijk zo ver. Eind februari heb ik dan eindelijk een vliegvakantie geboekt bij jullie om eens 8 dagen samen met mijn zoontje naar het mooie Turkije te gaan. Missie volbracht! Nu kom ik er wel achter dat er dan weer andere zaken zijn waar je als ouder over na gaat denken. Enerzijds natuurlijk of hij zich 8 dagen met alleen zijn vader wel zal vermaken?! Nu heb ik bewust gezocht naar een accommodatie met een animatieteam, zodat hij zich zeker niet zal vervelen, maar aan de andere kant geeft het mij ook een beetje de tijd en ruimte die je zoekt als je op vakantie bent. Ik merk dat ik me daar weleens schuldig over voel. Het idee dat je je kind ’s morgens wegbrengt onder het mom van: “Vermaak je maar!”, terwijl ergens ook in je achterhoofd een stemmetje fluistert: “Zo, even tijd voor mezelf.”

Ik ben benieuwd hoe andere alleenstaande ouders hiermee omgaan en of zij ook dezelfde gedachte hebben. Is die gedachte verkeerd? Is het egoïstisch van me? Of heb ik juist het beste met m’n kind, maar ook met mezelf, voor? Ik ben benieuwd naar de reactie van andere “lotgenoten”.

Groet,
Pascal

Naar boven

Pascal

Maris Life maakt gebruik van cookies om de website te analyseren, gepersonaliseerde advertenties te tonen en het gebruiksgemak te vergroten. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Akkoord' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan hier ons cookiebeleid.