Blog: Cadeau-loeder

Blog: Vakantie-man


Blog: Cadeau-loeder


Wanneer de kogel door de kerk is en het feit er definitief ligt dat er samen geen toekomst meer in zit, als de handdoeken de ring in zijn gegooid, je relatie voorgoed gestrand is na jaren samenzijn.. begin je beide aan een nieuwe onbekende reis. En dat is zwaar, doodeng en best moeilijk geweest. Want hoe doe je dat? Waar is dat draaiboek te vinden op het moment dat je het zo hard nodig hebt? Als je geen grond meer onder je voeten voelt en je wild om je heen graait op zoek naar houvast? Het is voor iedereen anders, dat is het enige dat ik zeker weet. In de warboel van emoties als angst, onzekerheid, vechtlust, berusting, machteloosheid wanhoop woede en hoop die veel scheidingen met zich mee brengen voor veel mensen.., was er voor mij 1 rode draad die mij de weg leidde naar het antwoord op de vraag: "Hoe ga ik het goed doen voor mijn kind?"

En dat was de liefde voor mijn zoon. Elk besluit dat ik heb genomen, elke opmerking die ik heb gemaakt of juist heb ingeslikt, elke afspraak die ik maakte of liet, elke houding die ik aannam ... alles was gebaseerd op de liefde voor en het welzijn van mijn zoon. Alles wat vanuit liefde voor mijn zoon gebeurde pakte goed uit, besef ik nu nog meer dan ooit. Het geluk in de ogen van mijn zoon is de beloning elke keer weer. De momenten dat enkelt mijn eigen emoties de boventoon voerden, pakten vrijwel altijd minder goed uit. Niet alleen voor anderen om mij heen, maar ook voor mijzelf. Ook dat heb ik geleerd, en nog steeds leer ik.

De balans vinden in je doen en laten en je emoties is soms best lastig. Toen de grote warboel van het uitelkaar gaan weer langzaamaan oploste in mijn leven en het gevoel terug begon te kabbelen dat het " gewone alledag" daadwerkelijk weer gewoon begon te voelen, kwam ook de acceptatie steeds meer en meer wat zich vestigde in mijn hart. Dat alles niet altijd gaat zoals je hoopt en had gedroomd van te voren..... Net toen ik ook van binnenuit de weg in was geslagen van dealen met het hier en nu en daar het beste van te gaan maken...

Toen kwam zij....

Dat zij geen vluchtige liefde was, werd mij al snel duidelijk uit de enthousiaste verhalen van mijn zoon als hij terug kwam nadat hij de weekenden bij zijn vader was geweest. Gezien zijn geringe woordenschat op zijn 3, 4 jarige leeftijd was het soms moeilijk voor mij om alles goed te begrijpen en een beeld te krijgen van "zij". Soms moest ik zowat mijn tong er van af bijten om niet te gaan vissen bij mijn zoon over haar. Je bent moeder...maar je bent ook een vrouw.. Maar ik deed het niet, de liefde voor mijn zoon won van mijn eigen ellendige gevoel.. altijd.

Het voelt zuur en fijn tegelijkertijd als je kind zo blij praat over de nieuwe vriendin van zijn vader. Ik heb wat als een boer met kiespijn gelachen en kaakkramp gehad van onnatuurlijke gezichtsuitdrukkingen die ik met alle opgetrommelde vrolijkheid in mij tevoorschijn toverde als ik al die complimentjes aanhoorde over haar van mijn zoon. In het begin wilde ik er vooral niet letterlijk bij zijn, bij dat geluk van hun 3. Ik had er berusting in, maar net doen of ik gezellig en blij kon zijn als ik ermee geconfronteerd werd..dat kon ik niet.

Voor mijzelf hield ik het liever wat op afstand. Het deed mij nog teveel pijn ze als gelukkig gezin te zien, terwijl de hechtingen nog aan het oplossen waren van mijn eigen gebroken hart en in 1000 stukken verscheurde dromen. Niemand hoefde daar last van te hebben en dus hield ik me zoveel mogelijk afzijdig. Natuurlijk was ik blij en uitbundig tegenover mijn zoon als hij honderduit sprak over al zijn belevenissen en geluk bij zijn vader en diens vriendin.

"Pap kuste haar mam... giebel giebel," (Wat romantisch, wat leuk, wat liefdevol zo samen..blegh!) "Dan vindt papa haar vast erg lief schat."
"Ze kan vreselijk goed breien mam," (Goh ik niet nee, ik doe dat nooit nee...). "Wat leuk lieverd, misschien een lekkere warme muts voor jou?"
"Ze heeft vetcoole place-mats gemaakt voor me mam, van Mario Bros," (Ik wil ze verknippen NU!). "Wow te gek, daar kan je voortaan je broodje op eten ‘s morgens scheet."
"Ze is heel erg lief voor me mam," (Tuurlijk.... tuurlijk... pak hem maar in terwijl ik aan het werk ben en me ellendig voel). "Dan is ze vast ook ontzettend lief."
"Ze heeft grotere borsten dan jou mam," (Grrr, barst, barst...!!). "Tja schat, iedereen ziet er anders uit he man..dat maakt ons allemaal zo mooi."
"We zijn lekker gaan hardlopen samen mam," (Hoop dat ze der enkel verzwikt...). "Goed voor jullie conditie kanjer!!"
"We noemen haar cadeau-moeder mam, dat klinkt veel liever dan stiefmoeder," (Wat is er mis met stief? Stief klinkt mij prima... Moeder is een heel ander verhaal.. ik ben moeder..ik ben zijn moeder...). "Dat is inderdaad een veel leuker woord scheet, dat hebben jullie mooi opgelost."

Je eigen gevoel van jaloezie en kinderachtige nijd van hartenpijn klik je dan weg als een lichtknopje.. Op sommige momenten verlangde ik heel stiekem wel eens naar een cadeau-loeder... zo' n secreet 1e klas waar je lekker over kan foeteren tegenover je vriendinnen. Die niets goed kan doen in je moeder-ogen... Die vooral egoïstisch is en er wel achter komt dat het allemaal niet zo makkelijk is als ze denkt. Die afhaakte als het moeilijk wordt en waar je dan achteraf over kon zeggen: " Was te verwachten dat ze geen ruggengraat had, en dat ze zichzelf niet weg kan cijferen." Sommige momenten ja.... omdat ik ook maar een mens ben. Niet in het echie natuurlijk. Niemand die mijn gedachten kon horen of lezen... In het echie was ik vooral heel gerust in mijn hart.

Met elk blij verhaal, met elke glinstering in zijn ogen, met elke lach uit zijn keel, voelde ik mijn hechtingen oplossen in plaats van ontsteken. Toen hij op een keer 's avonds naast mij lag in bed en we nog even lekker knuffelden en kletsten, sloeg hij zijn handjes om mijn gezicht, kuste mijn neus en zei toen op zijn allerliefst: " Ow mam, ik hou zo van haar"...... " Hou jij ook van haar?"

Voor mij was het vanzelfsprekend dat ik van dit heerlijke kind hield vanaf het moment dat de zwangerschapstest zijn prachtige streepjes liet zien. Voor haar niet. Zij kreeg hem erbij, bij haar nieuwe liefde, bij de man waar ze oud mee wilt worden. Hupsekeetje in haar schoot geworpen. Zij heeft energie gestoken in hem moeite gedaan om de liefde van andermans kind te winnen, heeft zichzelf soms achter in de rij moeten plaatsen uit liefde en een boel geduld. Misschien een eigen ideaalbeeld en sommige wensen moeten laten varen of bij moeten stellen voor anderen. Zij zorgt voor en moedert over mijn zoon, en dat maakt haar een moeder.

Blij en trots met mijn zoon naast mij in bed die zich vrij, onbevangen, zorgeloos en open voelt om al zijn gevoelens te uiten die hij heeft. Dankzij beide ouders die de liefde voor hun kind op nummer 1 zetten, antwoord ik hem : " Ik ook man..." Want als jij van haar houdt, dan doe ik dat ook." Dank je wel dat je van mijn zoon houdt.. Dat je zo liefdevol naar hem bent. Dank je wel cadeau-moeder dat je nooit..maar dan ook nooit een cadeau-loeder bent geweest. Dat al jouw dromen wel uit mogen komen...

"Ik laat me wiegen op de deining van de golven van het leven" schrijft Babette van Veen in haar boek "Hartenvrouw." Dat vind ik wel een hele mooie.....


Blog: Vakantie Man

Hatsiekiedee! De lente komt eraan!

Het is allang alweer licht als je 's morgens het schoolplein op struikelt van de haast. Met bijkomend nadeel dat joggingbroeken gecombineerd met witte sokken gepropt in zwarte Croc's nu duidelijk gespot kunnen worden. Iets eerder mijn warme bedje maar weer uit vanaf nu dus om niet geheel kansloos voor de dag te komen. Het prachtige: "Men neemt mij maar zoals ik ben" heeft ook zijn grenzen natuurlijk..

De vakanties worden weer volop gepland, of zijn al in kannen en kruiken bij de meeste mensen om mij heen. Helaas is mijn vakantiebudget al jaren nooit zo groot. Maar nooit getreurd... Vakantie is vakantie, en er zijn zoveel leuke dingen te ondernemen in ons leuke landje om puur plezier en ontspanning op te zoeken. Het vooruitzicht van 3 weken vrij zijn met mijn leuke zoon is al een geschenk op zich in ons drukke leventje. Hij gaat sowieso elk jaar op vakantie naar mooie stranden en warme oorden met zijn vader en cadeau-moeder, en dat geeft mij toch altijd een voldaan gevoel. Wij springen samen in de auto in onze weekjes samen en kunnen overal naar toe...toch?

De jaloezie stroomt door mijn kloppende halsslagader als ik ze uit de auto's zie stappen... Moeders... Moeders bij de Efteling, Apenheul, Duinrell, Slagharen of de Holle Bolle Boom. Moeders die tassen bij elkaar graaien, zonnebrand aanbrengen op de hysterische snoetjes, de lunchpakketjes ordenend die officieel niet het park in mogen maar vakkundig weggetoverd worden in hun big-size handtassen. Terwijl de vaders een parkeerplekje zoeken, uitvissen waar er straks betaald moet worden om weer uit te rijden, en de auto vakkundig controleren of alle deuren wel echt op slot zitten..

Op die momenten...dan verlang ik naar mijn allereigen "wegvindtman". Die man die er gewoon voor zorgt dat ik aankom op de bestemming. Zonder hoge bloeddruk, klotsoksels en uitgedroogd mond. Die stoer zijn zonnebril opzet als hij de auto instapt tegen de voor hem enige storende factor tijdens het autorijden. Waar ik heerlijk naast kan ploffen zonder trillende bovenlip en paniek of ik ergens voor sluitingstijd wel aan zal komen. Een man die als een James Bond krachtig doch zorgzaam tegen mij zegt:"Zit je gordel goed schatje?"...

Gebekt, pittig, zelfstandig en onbevreesd hobbel ik al jaren het alleenstaande ouderleventje door samen met mijn kanjer. Ik red mij prima! Ik rijd zelfverzekerd in de auto, maar de weg vinden is een complete ramp bij mij. Beter gezegd: Ik ben de ramp.... Uitwedstrijden van de voetbal, dagjes weg, concertbezoekjes...alles probeer ik voor elkaar te stamelen om maar niet te hoeven rijden, om mee te kunnen rijden met andere "weldewegvindtmensen".

Ik heb wel eens ruim 2 uur gedaan over een stukje snelweg van ongeveer 15 minuten van werk naar huis, dankzij een afgesloten tunnel. Totaal doorgedraaid in blinde paniek belde ik toen mijn broer smekend om mij naar huis te dirigeren. Hij heeft nog nooit zo gelachen.., en ik nog nooit zo gezweet.

Een TomtTm?, hoor ik jullie denken... Nou ja, die laat me in ieder geval wel zeker weten dat ik verkeerd rij...dat dan weer wel.. Maar ook dan kan het totaal misgaan bij mij. "Over 500 meter… neem de afslag..." Wanneer is dat? Deze? Volgende? Wat is in godsnaam 500 meter? Nu? Nee...oneee dit is een invoegstrook..oooh help helluuuup!! * ennnnnn afslag gemist...*

Ik baal er enorm van, wat ben ik toch een ongelooflijke kneus...

Maar! Deze lente en zomer ga ik er voor! Ik ga het gewoon doen! Tjakka!!! Ik schaf een TomTom aan en ik moet er doorheen! Ik ga die stoere; "altijd de weg vindt mama" worden!! Weg met de onzekerheid, en op naar het avontuur!

Mijn zoon zit op de bank 's middags na school. Vol opgebouwde moed en enthousiasme roep ik vanuit de keuken: "Hey kanjer?"... "Deze zomer is mama van plan om ons overal heen te rijden waar maar iets leuks te doen is! Wij samen met zijn 2!" Normaliter blijven zijn ogen stoïcijns op de TV gericht als ik iets vanuit de keuken roep. Maar nu zag ik toch iets heel afwijkends...

Schuin kijkt hij abrupt mijn kant op en een zuchtend lachje ontsnapt uit zijn mondhoek.. "WAT?".. vraag ik ietwat verontwaardigd en beledigd zoals een puber kan zijn.. "Dat wordt leuk," zegt hij met opgetrokken wenkbrauwen en net iets te langzaam naar mijn zin. De moed zakt ter plekke met 100 km per uur mijn zwarte Croc's weer in...

Iemand op zoek naar een: "Tassen bij elkaar graaiende lunchpakketjes ordenende zonnecrème toetjes insmerende wederhelft" ? Tijdelijk? Voor een week of 3? Een vakantie man op zoek naar een vakantie vrouw?

Dat zou fijn zijn...

bianca schrijft met enige regelmaat een blog voor Maris Life

Maris Life maakt gebruik van cookies om de website te analyseren, gepersonaliseerde advertenties te tonen en het gebruiksgemak te vergroten. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Akkoord' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan hier ons cookiebeleid.